«По русский»
Новый год в двенадцать часов приходил, а я в это время всегда уже спал. Прошло столько Новых годов! А я ни одного не видел. И мама и тётя Вера встречали его, а я спал. Я всегда засыпал перед Новым годом. А просыпался утром, и мама мне дарила подарки и говорила: «Ну вот, Новый год!» Но я-то знал, что он ночью был. А сейчас его нету.
Я спрашивал маму:
— Ты его встретила?
Мама мне говорила:
— Встретила.
— И ты его видела?
Мама смеялась.
— Конечно, видела!
— И папа видел, и тётя Вера?
Так мне обидно было!
Я представлял себе Новый год в большой шапке-ушанке и в валенках. Как на новогодней открытке. В двенадцать часов он стучится в дверь. И его все встречают. Все обнимаются с ним, хлопают по плечу Новый год и говорят: «Наконец-то приехал!» Он вытаскивает из мешка подарки, всё дарит, кому что надо, и говорит: «Я спешу. Меня ждут в других квартирах». Все провожают его до угла, потом возвращаются и идут спать. Вот так представлял я себе Новый год.
Как старался я не заснуть в Новый год! И каждый раз засыпал где попало. А просыпался всегда в кровати. И рядом были подарки.
Мой брат раньше меня встретил Новый год. Несмотря на то, что он младше меня. Он вот что сделал. Чтоб не заснуть, он залез под стол. Сначала он там, конечно, заснул, а когда все сели за стол, стало шумно. И он моментально проснулся. И вы знаете, что он сказал мне? Он мне сказал:
— Его не было.
— Как так не было?! — сказал я.
— Очень просто.
— А ты там не спал под столом? — спросил я.
— Вот ещё! — говорит Котька. — Бой часов был, это верно. А Нового года не было. Как только все стали кричать: «С Новым годом!» — я вылез.
— Кого же тогда вы встречали?
— Новый год, — говорит Котька.
— Как же так вы его встречали? Разве так в жизни бывает? Если ты, например, меня встречаешь, то ты видишь, что ты меня встречаешь. А то как же ты меня встречаешь, если ты меня не встречаешь?
— Сам увидишь, — говорит Котька. — На будущий год увидишь. Никакого там Нового года не будет. Бой часов будет. А Нового года не будет.
— Наверно, ты спал под столом, — говорю, — и сквозь сон слышал бой часов. А Нового года не видел.
— Я не спал, — говорит Котька.
— Значит, спал, — говорю, — раз не видел.
— Ты сам спал, — говорит Котька.
— Я-то спал, — говорю, — но ты тоже спал. Только я спал в кровати, а ты — под столом. Лучше бы ты уж спал в кровати.
— Я не спал, — говорит Котька.
— Почему же тогда ты его не видел?
— Его не было, — говорит Котька.
— Ты просто спал, — говорю, — вот и всё!
На этом наш спор закончился.
Он обиделся и ушёл. И хотя он на меня обиделся, всё равно я думал, что он там спал и не видел Нового года с подарками.
Вот так я себе представлял Новый год, когда был совсем ещё маленький.
«Հայերեն»
Նոր տարին գալիս էր ժամը 12-ին, իսկ ես այդ ժամանակ միշտ քնած էի։ Անծավ այնքան նոր տարիներ, իսկ ես չեի տեսել ոչ մեկը։ Մայրիկս և մորքույրը Վեռան նշում են այն, իսկ ես քնած էի։ Ես միշտ քնում էի նոր տարվանից առաջ։ Ես արթնանում էի առավոտյան և մայրիկը նվիրում էր ինձ նվերներ և ասում «ահա և նոր տարին» բայց ես գիտեի, որ նա գիշերը կար։ Իսկ հիմա նա չկա։
Ես հարցրեցի մորս. -Դուք հանդիպե՞լ եք նրան: Մայրիկն ինձ ասաց. – Մ. -Իսկ դու տեսե՞լ ես նրան: Մայրիկը ծիծաղեց. -Իհարկե տեսավ: – Հայրիկը տեսե՞լ է, իսկ Վերա մորաքույրը: Ես այնքան վիրավորված էի:
Ես մայրիկիս հարցրի․
-Դուք հանդիպե՞լ եք նրան:
Մայրիկն ինձ ասաց.
-Ես հանդիպեցի քեզ:
-Իսկ դու տեսե՞լ ես նրան:
Մայրիկը ծիծաղեց.
-Իհարկե տեսա!
«Եվ հայրիկը տեսավ դա, և մորաքույր Վերան»:
Ես այնքան վիրավորված էի:
Ես պատկերացնում էի Նոր տարին ականջակալով մեծ գլխարկով և ֆետրյա կոշիկներով: Ինչպես Ամանորի բացիկի վրա: Ժամը տասներկուսին դուռը թակում է։ Եվ բոլորը ողջունում են նրան: Բոլորը գրկում են նրան, թփթփացնում նրա ուսին Նոր տարվա համար և ասում. «Վերջապես եկավ»: Նա պարկից նվերներ է հանում, ամեն ինչ տալիս է նրան, ում ինչ պետք է, և ասում. «Ես շտապում եմ։ Ինձ այլ բնակարաններում են սպասում»։ Բոլորը նրան ուղեկցում են դեպի անկյուն, հետո վերադառնում ու գնում քնելու։ Ահա թե ինչպես էի պատկերացնում Նոր տարին.
Որքա՜ն ջանում էի չքնել Ամանորին։ Եվ ամեն անգամ, երբ ես ցանկացած տեղ քնում էի: Եվ նա միշտ արթնանում էր անկողնում: Իսկ մոտակայքում նվերներ կային։
Եղբայրս ինձանից առաջ տոնել է Նոր տարին։ Չնայած այն հանգամանքին, որ նա ինձնից փոքր է։ Ահա թե ինչ է նա արել։ Որպեսզի չքնի, նա սողաց սեղանի տակ։ Սկզբում, իհարկե, այնտեղ քնեց, իսկ երբ բոլորը նստեցին սեղանի շուրջ, աղմկեց։ Եվ նա անմիջապես արթնացավ: Իսկ դուք գիտե՞ք, թե նա ինչ ասաց ինձ։ Նա ինձ ասաց.
-Նա այնտեղ չէր:
-Ինչպե՞ս չեղավ։ — Ես ասացի.
-Շատ պարզ:
«Այնտեղ սեղանի տակ չե՞ք քնել»։ -Հարցրի ես։
— Ահա ավելին: — ասում է Կոտկան։ — Ժամացույցը հարվածեց, դա ճիշտ է: Իսկ Նոր տարի չկար։ Հենց բոլորը սկսեցին բղավել. «Շնորհավոր Նոր տարի»: -Դուրս եկա:
-Այդ ժամանակ ո՞ւմ հետ հանդիպեցիք:
«Նոր տարի», — ասում է Կոտկան:
-Ինչպե՞ս եք ծանոթացել նրա հետ: Սա պատահո՞ւմ է կյանքում: Եթե դու, օրինակ, հանդիպում ես ինձ, ուրեմն տեսնում ես, որ հանդիպում ես ինձ։ Ինչպե՞ս կարող ես հանդիպել ինձ, եթե չես հանդիպում:
«Դուք ինքներդ կտեսնեք», — ասում է Կոտկան: -Կտեսնեք հաջորդ տարի: Այնտեղ Նոր տարի չի լինի։ Ժամացույցը կխփի։ Եվ Նոր տարի չի լինի:
«Դուք հավանաբար սեղանի տակ էիք քնում,- ասում եմ ես,- և քնի մեջ լսեցիք, թե ինչպես է ժամացույցը հարվածում»: Բայց ես չտեսա Նոր տարին:
«Ես չեմ քնել», — ասում է Կոտկան:
«Ուրեմն ես քնած էի,- ասում եմ ես,-քանի որ քեզ չտեսա»:
«Դու ինքդ քնած էիր», — ասում է Կոտկան:
«Ես քնած էի,- ասում եմ,- բայց դու էլ էիր քնում»: Միայն ես էի քնում անկողնում, իսկ դու՝ սեղանի տակ։ Ավելի լավ կլիներ անկողնում քնեիր։
«Ես չեմ քնել», — ասում է Կոտկան:
-Ինչու՞ այն ժամանակ չտեսար նրան:
«Նա այնտեղ չէր», — ասում է Կոտկան:
«Դու պարզապես քնած էիր», — ասում եմ ես, — այսքանը:
Այստեղ ավարտվեց մեր վեճը։
Նա վիրավորվեց ու հեռացավ։ Ու թեև նա վիրավորված էր ինձնից, բայց ես դեռ մտածում էի, որ նա քնել է այնտեղ և Նոր տարին նվերներով չի տեսել։
Ահա թե ինչպես էի պատկերացնում Նոր տարին, երբ շատ փոքր էի.
